Gedurende de middeleeuwen ziet men de mens in het algemeen als een stoffelijk wezen - het lichaam - met een onstoffelijke kern - een ziel.
In de iconografie is een immateriële ziel echter lastig af te beelden. Dat leidt er in onze streken toe dat men de ziel meestal de gedaante geeft van een kleine menselijke figuur. Dikwijl is het niet duidelijk of dit 'schaalmodel' mannelijk of vrouwelijk is. Ook de leeftijd is meestal niet echt duidelijk, hoewel de neiging overheerst om de ziel als jong mens of zelfs als kind af te beelden.
Zielen worden afgebeeld in de context van allerlei thema's:
- De monnik Theophilus verkoopt zijn ziel aan de duivel, een verhaal dat dikwijls beschouwd wordt als een van de wortels van de Faust-legende
- de aartsengel Michaël weegt zielen met een weegschaal
